Obserwatorzy

poniedziałek, 4 lutego 2019

AUDYCJA



We wtorek 5 lutego o godzinie 22,30 jest czas antenowy MDK w Mławie podczas którego mam swoje  dziesięć minut. To jest  RADIO 7.
 Powtórka w niedzielę o godz 9,00 rano.

 Najlepiej zainstalować radio ze sklepu Play bezpłatnie w telefonie. To aplikacja FM. Są tam wszystkie radia na świecie i mając dostęp do Internetu można słuchać przeróżnej muzyki i to bez słuchawek, jako anteny. Właśnie odkryłam jakie to jest wygodne.

Przyznam, że nie potrafię odtworzyć tego co mówiłam, bo jak zacznę mówić, to "gęba mi się nie zamyka"..... I bardzo jestem ciekawa Waszych uwag.
A dzisiaj poprawiałam dawne obrazy z których nie byłam zadowolona.

niedziela, 3 lutego 2019

JESZCZE RAZ MÓJ ELVIS

Jeszcze raz pokazuję mojego pięknego koguta który ma od pewnego czasu (od zabawy w remizie) zmienione imię na Elvis. Wreszcie go skończyłam.
Zaczęłam malowanie jak nie miał ogona. Chciałam portretem wynagrodzić mu inwalidztwo, tym bardziej, że ta wielka strata wywołana była moją niewiedzą o małych pasożytach jedzących pióra. Od kuracji minęło już sporo czasu, Elvis ma kilka nowych cudnych piór ogonowych i znowu z dumą i gracją prowadzi swoje stadko po podwórku. Podwórko bardzo się ograniczyło odkąd zaobserwowałam liczne wizyty lisów. Nawet byłam w samo południe świadkiem walki dwóch samców o samicę 5 metrów od mojego okna, zakończonej pełnym stosunkiem zwycięzcy. Czy ktoś widział coś podobnego??? Moje wielkie psy ujadały jak oszalałe ze swojego wybiegu, ograniczającego ich możliwości. Mało nie rozerwały siatki.. Jednak wcześniej wędrujące bezkarnie po mojej posesji lisy zdążyły porwać mi jedną z szarych kurek "bliźniaczek" . Właśnie kury najbardziej są teraz pokrzywdzone, bo muszą siedzieć w bardzo ograniczonym miejscu. Wypuszczam je tylko na godzinę w ciągu dnia i muszę występować wtedy jako gęsiarka??? nie kurzarka??? no po prostu pasąca kury.
Nie dziwię się, że z tego pasienia Janek odkrywa pasje muzyczne, bo to bardzo nudne zajęcie, chyba że gada się niby do kurek a tak właściwie do siebie....ja tak robię. Omawiam wtedy ze sobą ważne spostrzeżenia o tym co trzeba będzie za chwilę przyciąć, co odkopać a co poprawić. Kurcze, kurcze tylko dlaczego ja tak do siebie to mówię?  Tak, sama w końcu wezmę ten szpadel i...
Ale Król jest tylko jeden! Nawet w dzienniku o tym mówią.

Ale teraz wklejam wiersz Basi Sitek-Wyrębek, która tak właśnie zareagowała na pierwszy tekst o Kogucie, właśnie wtedy kiedy został ochrzczony Elvisem.
 
KOGUT IDIOTA

                   z dedykacją dla JOASI RODOWICZ
                             z przyjaźnią

"Piękny, biały kogut jak dojrzały idiota..."
Zasmucony nieco siedzi u Joasi płota
Rozważa gdzie piękne pióra z ogona...
Kto śmiał wyrwać skoro nie kura-żona?
Któż napadł na koguci ogon i ciało...
Dobrze że ocalał... choć mało brakowało
Pióra połamane rozsiane po podwórku
Winowajca zbiegł i nie zawisł na sznurku
Ach biedny kogutku... martwi się gospodyni
Nie ukryje ja ciebie we wiekowej skrzyni
Byłeś taki piękny ponad innych w okolicy
Urok twój uleciał... wolę swą bez ogona ćwiczysz
Ale będzie dobrze... trzeba by odrosło
Choć i gospodynię to wszystko przerosło
Patrzy na kogutka i serce jej pęka
Był najpiękniejszy... a przez wroga stęka
Oto psychiczna i fizyczna męka...

Tak i pośród ludzi bywa to nagminne
Jeden drugiego niszczy... niosą wieści gminne
Wyrywają sobie "stołki", kasę i włosy z głów... i lecą jak pióra
Dobrzy i niedobrzy... taka żyjących natura
Później się kajają gdy sami "kopa" doświadczają
A ile nerwów zbędnych i łojotoku słów za sobą mają?
Zaoszczędzić by warto i innych i siebie
Nie kopać nie napadać i żyć pokornie jak w niebie
Bo jak rzekła Joanna gospodyni zacna i malarka wielka
Każdy deptany i niszczony nie idiota... zerka do lusterka

5.X.2018      / 16:30 /

Wniosek -
Tak w krajobrazie ludzi, zwierząt i roślin jak wiecie....
Każdy oczekuje poszanowania na tym pięknym bożym świecie
Nie trza nam zatargów i wojen co niszczą każdego
Zastanowić się warto... i uczyć od kogutka białego (tytułowego)

6.X.2018           / 20:20 /

czwartek, 31 stycznia 2019

DRUGIE ŻYCIE 60+ d.c

Małgosia rysuje Lecha

Lech rysuje Małgosię


















Musiałam, po prostu musiałam pokazać efekty z naszych dzisiejszych zajęć.
Stało się tak, że miałam pomysł w głowie na dzisiejsze zajęcia, ale zaraz za nim pojawiał się taki mały dzwoneczek i dzwonił: -pokaż, poprowadź, to jest trudne, ale wiele uczy... i los sam pokierował zajętą salą i stworzył idealne warunki do PORTRETOWANIA siebie nawzajem. 
Bożenka rysuje Lecha
Gdy zaproponowałam, a właściwie wymusiłam ten temat widziałam w ich oczach przerażenie ....








Zobaczcie sami czy na koniec zajęć mieli z czego się cieszyć??? 
Radość i zaskoczenie rysujących zawsze jest dla mnie napędem do dalszych działań.powiem krótko : skrzydeł dostaję.
Ewa rysuje Basię
Danusia rysuje Anię




Basia rysuje Ewę
Ania rysuje Basię
Dzisiaj nie było drugiej Basi ale dopiero teraz widzę, że ani Danusia ani Bożenka nie ma swojego wizerunku. MUSIMY TO NADROBIĆ.
 Tak nie może być, bo pewnie im przykro.

niedziela, 27 stycznia 2019

DRUGIE ŻYCIE 60+













Chcę pokazać teraz niezwykłe postępy moich nowych, ciechanowskich podopiecznych z którymi poznałam się  w listopadzie.
Zaowocował też trochę inny system spotkań, który jest stosowany w mławskim MDK, gdzie spotkania są raz w tygodniu po półtorej godziny. Nie zdaje to egzaminu jeśli dotyczy ludzi dorosłych. W Ciechanowie gdzie muszę dojechać prawie 30km pomyślałam, że spróbujemy pracować trzy godziny. I to jest to!
Wciąż słyszę głosy, że nie wiadomo kiedy ten czas nam zleciał. Wszyscy malują z wielkim zapamiętaniem i trudno zmusić ich nawet do przerwy na herbatę czy kawę. Dlatego chyba właśnie są wyniki. Powinnam pokazać chyba pierwsze prace a obok te ostatnie, gdyż specjalnie wybrałam podobny temat aby oni sami mieli porównanie. Jednak pokażę te z czwartku. Nie zawsze zdążę zrobić zdjęcia, bo często chwytają aby pochwalić się w domu. Teraz też tak było.










 Tematem był wymyślony pejzaż ( można było się posiłkować jakimś widokiem ze zdjęcia w telefonie). Jednak nie chodziło mi o oddanie widoku, ale świadoma praca z kolorem powodująca odległości pierwszego i dalszego planu. Przy okazji była też praca nad widokiem wody i w niej odbić.
Widzę ogromny postęp i coraz zuchwalsze używanie mieszanych farb, co pierwszego dnia zupełnie się nie udawało. Chętnych jest ośmioro, jeszcze są dwa miejsca.



A to poprzedni temat "martwa natura"
 Tak widzieli ją uczestnicy.




 
























To proszę o pierwsze recenzje.....choć nie ma wszystkich prac.

środa, 23 stycznia 2019

MŁAWSKA PRASA REAGUJE

                                                                                 To obraz jednego z dorosłych                                                                                                  uczestników, Zbyszka G. 
                                                                                                  Piękny, słoneczny i wakacyjny.

 W pracowni MDK-u obserwuję rozwój nowych talentów, prawdziwych pereł. Szkoda, że czasy na ten piękny zawód chyba nie te. Żal wypuścić te szlachetne kamienie z rąk, ale gdy wybiorą inną drogę nie można zabronić. Na razie cieszę duszę tym co obserwuję. Mam takich kilka osób w różnym wieku. Na ferie zrobimy wystawę prac moich podopiecznych, już się cieszę, bo zaskoczymy oglądających.
A tymczasem mławska prasa miło zareagowała na wieści ze stolicy.
Bardzo dziękuję.
Ja ruszam do serii portretów które muszą powstać w najbliższych miesiącach.
https://naszamlawa.pl/wiadomosci/popiersie-autorstwa-mlawskiej-artystki-w-ministerstwie-sprawiedliwosci/


piątek, 4 stycznia 2019

KOCHANY JANKU! JESTEŚ!

Minęły już dwa lata od momentu, kiedy powiedziałam że Jan Rodowicz ps.Anoda zaistnieje jako popiersie - pomnik, przeze mnie wykonany....dwa lata...
Przez ten czas w ukryciu i skupieniu budowałam pomnik. Popiersie zaistniało już wtedy, ale umieszczenie go na dziedzińcu obecnego Ministerstwa Sprawiedliwości wywołało u mnie jakąś nieokiełznaną chęć zbudowania czegoś dużo ponad miarę "zwykłego "popiersia. Czas biegł a rzeźba zmieniała się coraz bardziej, gdyż postument pod popiersiem przestał przypominać słupek a coraz bardziej zamieniał się w postać. Pomimo coraz bardziej dynamicznej formy całości, w żadnym razie nie mogłam powiedzieć że projekt jest skończony. Nikt już nie pamiętał o mojej obietnicy i moje konspiracyjne zachowanie kompletnie było niezrozumiałe dla najbliższych zdających sobie sprawę z tego,  jak ważna dla mnie jest ta postać. W lipcu niby rzeźba była skończona ..a jednak nie...
Została zaformowana w gipsie, aby do tego negatywu wlać wosk i dalej pracować w woskowym modelu. ... ale co robić ? Tylko wygładzać? 
 Ten ciężar odpowiedzialności i jednocześnie bezsilność były moim koszmarem od pół roku. 
Dzwonek telefonu wyrwał mnie z zamyślenia i spowodował, że mój mózg szybko się rozgrzewał. Usłyszałam słowa zaproszenia na uroczystość uczczenia 70 rocznicy dramatycznej śmierci "Anody"...
Dukałam nieśmiało w poczuciu winy i nie dotrzymanej obietnicy. Nawiązała się rozmowa w której przyznałam się do zaistniałej sytuacji. Umówiłam się, że przynajmniej wyślę zdjęcia popiersia jak i te, robocze całej figury o której nikt jeszcze nic nie wie.
Wieczorem położyłam się spać, ale rozpacz, że nie podołałam wyzwaniu nie pozwalała mi zasnąć. Wiadomo, rozpacz to łzy, więc zaczęłam głośno szlochać nad sobą samą. Musiałam widocznie osiągnąć to dno rozpaczy, bo nagle przyszła mi myśl jak gwiazda jasna i prosta:  dodać blok betonu!......jakby Janek młotkiem walnął mnie w łepetynę!
Rano, pomimo całkiem bezsennej nocy był gotowy, skomplikowany plan działań na najbliższe dni. 
Dzisiaj, Ministerstwo otrzymało projekt pomnika na planszy.
 Dla mnie godzina ZERO wybiła. 
Teraz jeszcze trudniejszy etap: zbiórka funduszy. Za kilka dni podam oficjalnie konto zbiórki funduszy i nazwę organizacji patronackiej.
Tymczasem podczas uroczystości popiersie Janka Rodowicza "ANODY" znajdzie się przy wzruszającej, "pękniętej" tablicy.
 
  Ministerstwo Sprawiedliwości   Warszawa
 Al. Ujazdowskie 11  (przy Pl. Na Rozdrożu) 
 poniedziałek 7 stycznia
  godz 12.00

 Projekt roboczy przyszłego pomnika zostanie oficjalnie pokazany po raz pierwszy już po uroczystościach w zamkniętym gronie zainteresowanych.
Roboczy projekt wygląda tak. W blok betonu wmontowana zostanie istniejąca już tablica, (oczywiście jeśli zgodzą się na to jej fundatorzy). Część ręki i fragmenty wojskowego szynelu, oraz fragmenty krzyży są zatopione w betonie.
W myśli zawsze mówiłam do Niego nie "stryju", jak powinnam tylko "Janku", bo tak wszyscy w rodzinie o Nim mówili, tym bardziej że zginął w wieku w jakim jest teraz mój wnuk. I teraz do Niego krzyczę: Kochany Janku, Jesteś!!!!!


niedziela, 16 grudnia 2018

DNI JAK PODARUNKI POD CHOINKĘ

Gdy dzisiaj zajrzałam do swojego bloga ze zdziwieniem stwierdziłam, że minął wiek od poprzedniego postu. Nie chodzi tu oczywiście o prawdziwy czas zegarowy, ale o ilość dziejących się sytuacji w których wciąż aktywnie uczestniczę.
Mławskie efekty moich podopiecznych są już zaawansowane, bo to drugi rok współpracy. Jednak wciąż mamy nowe osoby chętne do rozwijania swojej pasji. Oto zupełnie dziewicze podejście ołówka do kartki. Dwa pierwsze zdjęcia to praca z natury, następne to wynik kontaktu z podręcznikiem do rysunku. Teraz już będzie start z farbami, bo wszystkiego trzeba spróbować.



Ula
Ula



Ula
Ula














A tu już zaawansowana "ekipa" i różne prace.


Ewa

Zbyszek







Muriel








Iwona




















A to już moje równoległe działania, ale pokazuję twórczość w niepełnym wymiarze, gdyż już powstaje wystawowa kolekcja.
Kolejne portrety ołówkowe ( z cyklu: "jak ze starej fotografii")




 




I długo malowany trzyosobowy portret olejny.
Pani miała już swój samodzielny portret ale teraz jest z rodziną.
To obraz dawno temu malowany, ale teraz zmieniłam twarz dziewczyny bo wcześniejsza zupełnie mi się nie podobała. To dar na aukcję charytatywną do PCKiS w Ciechanowie. 
Dwa nowe malowane na zbiorową wystawę poplenerową można będzie zobaczyć na wernisażu 18 grudnia o godz 17 w Jokerze, w mławskim parku. Zapraszam!
Jeden z nich. duży 100 x 70 cm

Poza twórczym zapamiętaniem remontuję swoją "facjatę" i spędzam w znieczulonym czasie na fotelu dentystycznym. Potem wracam niestety do rzeczywistości gdzie nikt już nie używa znieczulających środków. Mogłabym co prawda użyć z gąsiorka wina, albo nalewki, ale chyba w samotnym znieczulaniu się nie zasmakowałam. Czekam na święta.
 Za chwilę pokażę jeszcze wyniki moich podopiecznych...W mławskim Domu Kultury już wiszą prace gwiazdkowe a w Ciechanowie za chwilę. Mam szczęście , w Ciechanowie świetna grupa!

niedziela, 4 listopada 2018

CZASU WCIĄŻ BRAK

Nie wiem dlaczego chcę próbować wszystkich smaków świata, wszystkich obszarów i dziedzin? Wydaje mi się, że im więcej wiem, im więcej potrafię, tym bardziej chciałabym poznać znów coś nowego i tym się jeszcze cieszyć. Zachłanność na co? Jak to nazwać? Nie wiem.
 Były przesympatyczne warsztaty w warszawskim ALTO w osiedlu Wilanów. Zdjęcie pochodzi z albumu pani Olgi Grabowskiej, organizatorki warsztatów.
Proszę zwrócić uwagę jak piękne są toczki i nie tylko, na głowach uczestników a do tego brosze z piórek do kompletu. Wszystko własnoręcznie zaprojektowane i wykonane przez biorących udział w warsztatach z cyklu Niepodległa w ...To spotkanie było o modzie a w nim mój pomysł z ozdobą na głowę i piórkową broszą. W pierwszym momencie wydawało mi się że różnica wieku biorących udział (były też całkiem małe maluchy!) będzie problemem, ale szybko okazało się, że i one wyszły w cudnych maleńkich toczkach.
 

Wiem, że wciąż doby za mało, rąk za mało, miejsca za mało.
W tło przesuwają się rysunki i obrazy, choć zawsze są na pierwszym miejscu.





Oto ostatni portret nieżyjącego już niezwykłego lekarza, ojca polskiej homeopatii, Dr. Jerzego Łozowskiego.








 Obraz na ciechanowski plener.  Olej 50x 60 cm

 Na sztaludze trzyosobowy portret i drugi, mały obrazek mojego Elvisa,        
                         kogucika.
W następnym poście pokażę te prace i prace z zajęć. Robią wrażenie!

Dużo czasu i wysiłku poświęciłam na zorganizowanie tablicy nagrobnej koniecznej po wyrwaniu wszystkich liter z grobu Rodziców. Niestety wszystko na grobie musi ulec przerobieniu i na to już zabrakło czasu i warunków pogodowych. Czekamy do wiosny składając fundusze.
 Płacz serca za bliskimi jest bezgłośny...

piątek, 28 września 2018

CZAS NA SPOTKANIA W PRACOWNI

Jak co roku w październiku zaczynamy zajęcia w Miejskim Domu Kultury w Mławie. Będziemy pracować w środy od godz. 15- do 19,30.
Kto chętny proszę przyjść w ciągu tego czasu aby ustalić szczegóły spotkań.Pierwsze spotkanie 3 października. Adres:  świetlica na ul. Płockiej 20/22 Zajęcia są płatne. Po wypełnieniu zgłoszenia w recepcji opłata ma być wniesiona w kasie kina.

 W tym roku od listopada poprowadzę też warsztaty malarskie w Powiatowym Centrum Kultury i Sztuki w Ciechanowie. Warsztaty będą skierowane do dorosłych i seniorów. będą się odbywały w czwartki od godz 11 do 14
Jednak wszystko zależy czy zapisze się na moje warsztaty 10 osób aby doszło wszystko do skutku.  Opłata wynosi 80 zł miesięcznie.
Wykorzystałam zdjęcia prac dzieci i szkic węglem jednej z uczestniczek spotkań zeszłorocznych.

W poniedziałek wieszamy prace z czerwcowego  pleneru młodzieży i zaproszonych dorosłych w Cegielni Lewickiej. Wystawa pokazana była w Galerii Foyer w MDK w Mławie  a teraz przenosimy ją do Pizzerii Joker w mławskim parku.

sobota, 15 września 2018

ARTYSTYCZNY RELAKS

 https://www.facebook.com/1627452120869551/videos/vb.1627452120869551/901099043434605/?type=2&theater


ARTYSTYCZNY RELAKS
TARGI SZTUKI DESIGNU I WELLNES
22-23. 09. 2018
UL. OLSZANKOWA 51, LEGIONOWO

z a p r a s z a m y SOBOTA 22.09.2018 GODZ 16 - 20
NIEDZIELA 23.09.2018 GODZ 14- 18
szczegóły na stronie firmy Koperfam, Legionowo, ul. Olszankowa 51

piątek, 14 września 2018

BIEŻUŃ - HISTORIA NA WYCIĄGNIĘCIE RĘKI (PLENER)

Lubię Bieżuń,  znam go nie tylko jako urokliwe miasteczko, ale również  jako miejsce wielu ciekawych spotkań organizowanych w Muzeum Małego Miasta.
W ciągu kilku chwil, gdy tylko głos w słuchawce zaprosił mnie na tegoroczny plener, podjęłam decyzję, że z tej okazji skorzystam.
Odmawiałam kilku organizatorom, bo kolidowały mi terminy operacji ocząt i późniejszy okres aklimatyzacji nowych soczewek, więc teraz nie było na co czekać..no, mały problem: w tym samym terminie ja jestem komisarzem związkowego pleneru w zupełnie innym miejscu.....
Czyżby ktoś pomyślał, że to jest jakaś przeszkoda? Oczywiście, że nie. Wyjechałam na dwa dni i byłam tam gdzie miałam być. Nawet zapomniana w domu sztaluga w niczym nie przeszkodziła, poszło po prostu więcej paliwa.


Po plenerze w Bieżuniu powstała wystawa wyeksponowana w Muzeum. Jestem pewna, że dzień poświęcony na wyprawę do Bieżunia i zwiedzenie wystawy nie będzie dniem straconym. To jest, nieskromnie mówiąc:
WYDARZENIE KULTURALNE. 
Wszystko za sprawą świetnych malarzy zgrupowanych przez organizatorów.
Wiem to dzisiaj ponad wszelką wątpliwość, że dobre towarzystwo zawsze korzystnie wpływa na rozwój osobowości każdego człowiek, a jak wpływa na malowanie!
Wszyscy pracowali na wysokich obrotach, wszystkim się chciało pracować!
Powstało tyle świetnych prac! Tak mi było żal, że tylko dwa obrazy namalowałam. Teraz maluję kolejne, bo rozpęd uzyskany na wyjazdach jeszcze działa. 
Zaraz umieszczę link jak tylko będzie więcej zdjęć i film z koncertu naszego kolegi plenerowego Marka Bałaty z Krakowa. Uświetnił on nie tylko wernisaż, ale i powstanie kapitalnej Instalacji plastycznej w parku Dworku nad Wkrą w Brudnicach, gdzie mieszkaliśmy. 
Na razie tylko moja twórczość.
Ruiny Pałacu Zamoyskich
Arianka- Pałac Zamoyskich (Bieżuń)
A na końcu chciałam przeprosić Marka Bałatę, bo nie wiem dlaczego zmieniłam Mu imię na Jacek.... Dzięki przytomności Grażynki poprawiłam.
 Marku mój podziw nad Twoimi obrazami i zachwyt podczas słuchania Twojego niezwykłego w brzmieniu głosu, mogącego sobie pozwolić na tak piękne jazzowe improwizacje, nie zmienił się zupełnie pomimo nazwania Cię Jackiem. Marku, uwielbiam Twój jazzowy, przepiękny śpiew i emocjonalny sposób malarstwa!

poniedziałek, 6 sierpnia 2018

MOŻE ELVIS

Przyjaciółka, Ruda zaraziła grypą moją najwspanialszą nioskę Tlenioną i obydwie ledwie żywe wspierały się w chorobie. Niestety Ruda nie miała zupełnie kondycji i moje uczucia nie wystarczyły. Po kolejnych dwóch dniach zastałam ją już martwą..
Zrobiło się smutno ale i przestraszyłam się nie na żarty. Zapakowałam Tlenioną w pudełko kartonowe i biegiem do weterynarza.  U weterynarza kolejka a z gabinetu wychodzi gość ok dwudziestokilkuletni, niewidomy z psem przewodnikiem, a właściwie z suką ciężarną -przewodnikiem.
Widać że oboje cierpią. Widać po ciężarnej że dostała jakieś środki usypiające, czy znieczulające, bo zaczyna się słaniać na nogach. Chłopak ją tuli, głaszcze i przemawia czule. Ze strony mojego pudełka nagle słychać dziwne stukania i przytłumione gderanie, więc chłopina  kierując niewidome oczy w moją stronę, pyta: -A pani z kim przyszła?
- z kurą.
-I pani tak w domu kurę hoduje?
- Nie, jeszcze tak nie zbzikowałam, choć jestem na dobrej drodze, mówię ze śmiechem. - Nie ona mieszka w kurniku ale się rozchorowała i ma katar.
- Ja też kocham zwierzaki a tą to już bardzo, no ale widzi pani musi być cesarka, tu zawiesił głos - bo  zdradziła mnie!- teatralnie dokończył.  Wybuchnęliśmy śmiechem.
Wyszła młoda pani doktor i zajęła się moją Tlenioną. Po tygodniowej, zbiorowej kuracji w kurniku, wszystko wróciło do formy. Druga kurka z targowiska, Gienia, już się niesie a ja dostałam jeszcze dwie młodziutkie, rude, cudnej urody i nazwałam imionami na cześć Darczyńców : Ewa i Wiesia. Rano, kogut o imieniu Królewicz, cały swój harem prowadzi biegiem do sklepu i nie mam już na to metody. Mają w nosie 2 hektary terenu....piwo wygrywa!
 Wspominam o tym dzisiaj, gdyż nie mogę pojąć co moje zwierzęta widzą atrakcyjnego w wioskowym sklepie. Tylko koty chodzą w inną stronę.
Sonię , niewielką,18 letnią suczkę  zdominowała trzy lata temu jednym wyrzutem jej na 5 metrów inna, młoda  suka - Kora, przygarnięta z litości . Sonia od tej pory nie wychodziła poza obszar ograniczony tylnym zarysem domu. Jednak kiedy zorientowała się, że Kora, nic jej nie może zrobić bo jest zamknięta na wybiegu, to rano, ostentacyjnie za grubszą potrzebą idzie pod samym nosem Kory do sklepu. Trzeba dodać, że Sonia po kolejnym kleszczu całkiem ogłuchła i nie denerwuje się nawet gdy jest burza ani tym bardziej jak Kora ujada że mało nie zachrypnie.

Ale chciałam co innego opowiedzieć. W lecie, jak co roku remiza ożywa bo kwitnie tu bardziej intensywne życie kulturalne. Remiza jest tuż za moją bramą a za remizą jest sklep. od roku w remizie jest wydzielony pokoik i mamy tam podobno siłownię. Obok jest sala zabaw i zebrań.
Wczoraj musiała być intymna zabawa, bo do drugiej w nocy słyszałam przez otwarte okno łomot disco. Jednak bardziej zszokował mnie kogut, który o godzinie 24.30 zaczął piać. Robił to wyjątkowo donośnie, bo jest przepięknym, dorodnym kogutem ,którego nazwałam Królewiczem. Imię pasuje do niego bardzo, ale po wczorajszym występie pomyślałam, że ta niezwykła muzykalność powinna być jakoś podkreślona. Może dodać mu drugie imię, które będzie pierwszym? Może Elvis??? Też pasuje!  Nie. Musi być : Król Elvis!
Kury pewnie będą chętnie znosiły jajka słuchając disco ale nie wiem jak ja zniosę to słuchanie łubu, dubu. Czy jajka nie będą pękały? A czy dwie małolaty Ewa i Wiesia, w ogóle zaczną znosić jajka , czy od razu pójdą na scenę zostawiając grzędę? A co jak polubią muzykę klasyczną?

wtorek, 3 lipca 2018

PĘDZEL W FORMIE MINI DRAPAKA

Ostatnie tygodnie miałam kompletny "odlot", bo zgodziłam się na termin, który na zdrowy rozsądek był niewykonalny. Na szczęście zdrowy rozsądek przeszedł daleko ode mnie i ja podjęłam się wykonania jedenastoosobowego portretu olejnego na płótnie wielkości A4.
Po wykonanym już obrazku nie widać na szczęście moich zmagań. Jednak największą trudność sprawiały mi pędzle, a właściwie jeden pędzel, którym to wszystko malowałam. Zaostrzyłam sobie jeden najcieńszy pędzelek, który w tym wypadku na końcu miał tylko trzy włoski. Problem polegał na tym, że ja zdzieram buty ale jeszcze szybciej zdzieram pędzle. Po chwili mój trzy-włosowy pędzelek miał piętnaście rosochatych odnóg, które zamazywały mi  twarze. Trzema włoskami też było mi trudno, bo pędzel jest do transportu farby na płótno, ale bez tych włosków, nie ma jak tego zrobić.
 Pędzle do akwareli, które są cudowne, miękkie, cienkie i aksamitne w dotyku do papieru, absolutnie nie nadają się do akryli i jeszcze bardziej nie - do olejnych.
Tak więc drapakiem wielkości wykałaczki wypracowałam wszystkie twarze. Boli mnie niemożebnie lewy mięsień nad łopatką od trzymania palety i mam skurcze dłoni prawej ręki od pędzelka. W oczach mi miga, bo tylko prawe jest już zoperowane i właściwie to ono ciężko pracowało.
Największa twarz miała wysokości 4 cm a najmniejsza 2 cm. Wyobraźcie sobie jak każdy położony punkcik zmienia wygląd każdej twarzy. To bardzo przypominało pracę nad miniaturami, jednak wtedy korzysta się z zupełnie innej techniki i nie maluje się zbiorówek. Tu jeszcze dodatkowo dodałam do twarzy jeszcze ręce i nogi. Nie najlepiej mi wychodzą, bo normalnie wcale ich przy portretach nie maluję.
 Jednak to wszystko nie ma znaczenia, czuję się znakomicie. Zrobiłam rzecz niewykonalną i to w zadanym terminie.Wygląda na to, że i twarze są podobne do tych ludzi.

jeden z etapów.
już skończony.