Obserwatorzy

wtorek, 17 września 2013

OŁÓWEK I GUMKA



Za chwilę zaczynam zajęcia z dziećmi, pewnie będę miała trochę mniej czasu na siedzenie przy klawiaturze, ale dzisiaj zrobiłam sobie ćwiczenia z ołówkiem i gumką. Docelowo miał pojawić się uśmiech, a co wyszło i jak było po drodze? Początek groźny i odrobinę kolorowy.


Początkowo miała to być młoda Żydóweczka do pary z młodzieńcem, ale potem jemu dodałam lat a jej odjęłam i już nikt do nikogo nie pasuje., chociaż uśmiechają się do siebie.





 



Życzę pogodnego uśmiechu, pomimo niepogody!! 
i.... po liftingu..

poniedziałek, 16 września 2013

ROZBIJAM SKORUPKĘ SMUTKU

Pomyślałam sobie, że skorzystam z rad  i brak słońca nie będzie miał nade mną takiego wpływu. Napalę w kominku, zrobi się miło, bo ciepło a za okno wcale nie muszę spoglądać. Łatwo powiedzieć.  
Wzięłam się do roboty. Narysować uśmiech ołówkiem - tak sobie pomyślałam.

sobota, 14 września 2013

JESIENNE DNI


Nie zdążyła jeszcze pomalować świata piękna, złocista polska jesień a zrobiło się smutno i depresyjnie. Siedzę więc w domu i maluję, częściej czarno-biało, bo przy tym świetle wszystko jest wciąż szare.
Na szczęście zamówienia zmuszają do tworzenia kolorowych obrazków, ratujących moje zmysły przed ogólną mgłą. Nie mogę pokazywać wszystkiego, co maluję, zwłaszcza portretów.





 Umieszczam więc Matkę Boską Zielną malowaną kredkami i ołówkowego, smutnego Żyda. Niech przyniesie parę groszy.






niedziela, 8 września 2013

FREDRO - CZY JESZCZE GO ZNAMY?

Ogłoszono narodowe czytanie Fredry, więc znowu stał się znany. Wiem dobrze, że osoby czytające mój blog wiedzą dokładnie co napisał Fredro, jednak posunięcie ministra szkolnictwa polegające na wycofaniu z lektur szkolnych twórczości Mickiewicza tak mnie zdumiało, że zastanawiam się kim my za chwilę będziemy? 
W gazetach pierwsza strona zarezerwowana dla wypadków. Im bardziej krwawe, bardziej fotogeniczne tym większe zdjęcia z katastrofy. Wszystko co dotyczy kultury na 15 stronie drobną wzmianką nie rozpisując się za bardzo, bo ktoś mógłby pomyśleć że to REKLAMA!!!!!! Ludzie opamiętajcie się!
Całe nowe pokolenie uczymy co jest ważne dając takie wiadomości na pierwszej stronie. Nawet wizyta Prezydenta była umieszczona dopiero na drugiej. To nie jest ważne czy on jest z tej czy innej opcji, ale jest Prezydentem i dla miasta takiego jak Mława wiadomość jest istotniejsza od przepraszam wypadku na drodze. Jakby tego było mało większość miejscowych mediów nie uczestniczy wcale w wydarzeniach kulturalnych i śmie wypisywać, że na tym terenie wszystko jest do kitu, nic się nie dzieje i każdy kto zajmuje się kulturą od razu jest krytykowany. Ja po swoich reakcjach na krytykę która jest kompletnie nieuzasadniona spodziewam się ataku. Trudno. 
Byłam dzisiaj w mławskiej Bibliotece Publicznej, gdzie zaproszony aktor, pan Chudecki prowadził wspólne czytanie "Zemsty". Nawet i ja zgłosiłam się do czytania, bo twórczość Fredry to moja wielka młodzieńcza miłość. Podziwiam jego rytm słów, dowcip, dobór określeń i lekkość, wręcz finezję składni.
 Grono osób przybyłych na to spotkanie nie zaskoczyło mnie, na nich zawsze można liczyć, gdy jest mowa o literaturze. Na Kurier Mławski też zawsze można liczyć, chociaż ukazuje się gdzieś malutka notatka - no, ale jest chociaż ona. Był też pan z radia i to wszystko. Miejscowi dziennikarze siedzą w domu i produkują krytykę, bo to wymaga skupienia i wyłowienia potknięć upatrzonych osób. Szkoda, bo od Fredry, Mickiewicza i wielu innych wspaniałych pisarzy można się nauczyć naszego, polskiego języka, którego tak brakuje w artykułach gazetowych. Cytując "Zemstę" Fredry: " na grzędzie mego serca" leży mi problem pojmowania ważności spraw przez media, które uczą i kształtują świadomość pokolenia.

piątek, 6 września 2013

VI REKONSTRUKCJA OD MOJEJ STRONY I PRZEZ OBIEKTYW DANUSI GASTOŁEK

Przyjaciółka tłumaczyła powoli i dobitnie: - wnuk, rodzina i bliscy są na pierwszym planie i powinni być dla ciebie najważniejsi!
- Ależ są! Zawsze, tylko, że ja z jednej strony bardzo bym chciała brać udział w rekonstrukcji a z drugie,j mam bardzo ciekawy kolejny plener w tym samym czasie.
 No, więc w tym roku nie biorę udziału w „Nalocie” stwierdziłam z żalem pod koniec rozmowy.
Rozmówczyni uspokojona moimi zapewnieniami, pożegnała się i odłożyła słuchawkę.
Dwa dni późnie,j gdy za nieobecnych miałam wysłuchać informacji, aby im móc je przekazać i Mariusz Tarnożek, reżyser widowiska powiedział: - do obsadzenia jest jeszcze śmierć… rzuciłam się natychmiast wołając: - to ja! To ja! Proszę!  
Nie wiem dlaczego wśród tych białych i czarnych charakterów zobaczyłam niezwykłą, drapieżną czerwoną postać, która była tak niesamowita, że zapragnęłam się w nią wcielić. 
No i zaczęło się. Codzienne próby. Nie dlatego, że moja rola była jakaś wybitna, tylko dlatego, że trzeba było zgrać wszystkie wejścia i wyjścia postaci z różnych scen etiud i solówek.
 Wielka ilość dzieci w wieku szkolnym w pierwszym momencie przerażała, że nie dadzą rady ale potem swoją energią i siłą nakręciła całe widowisko.




Kostium śmierci wydaje się być całkiem prosty, jednak w Mławie znalazłam tylko jeden kawałek czerwonej materii nadającej się do tego celu. Bałam się go pociąć, bo w razie błędu nie ma nic na poprawki. Upięłam razem z kawałkiem  znalezionym w domu. Na głowę zbudowałam przyłbicę drapieżnika. Gdy wypłynęłam zza kulis na scenę wszyscy buchnęli śmiechem, bo skojarzyło im się z kogutem!!!!!    To nie przyszło mi do głowy, ale przybranie głowy trzeba zmienić. 
Reżyser ma swoją wizję, której nie umiem odczytać, czuję się okropnie, sama się władowałam a tu nie potrafię trafić w sedno.  Po chwili namysłu decydujemy się podjechać we dwójkę do najbliższych lumpeksów. W jednym z nich znajdujemy piękną suknię wieczorową, długą w której mogę wystąpić , ma kolor silnej , ciemnej czerwieni. Zaistniała baza kostiumu.
 W umyśle reżysera śmierć wciąż pojawia się z wielkimi piórami o których nawet nie ma co marzyć na tym terenie. Z powodu piór wymuszam na instruktorce od teatru przekopanie kilkudziesięciu zalepionych pudeł, gdyż właśnie cały Dom Kultury jest w trakcie przeprowadzki spowodowanej remontem . Znajdujemy okrycie  mające trochę piór, które zupełnie nie pasuje, ale wyławiam dziwną czapę z trzema rogami omotanymi sznurkiem.  Najciekawszy fragment tego czegoś to spiekana część na twarz z wielkimi dziurami na oczy. Gdy pokazałam to coś  Mariusz powiedział: - a gdyby tak te rogi odjąć? 
 Rzuciłam się w poszukiwaniu piły i po niedługim czasie  została mi w ręku niesamowita maska- czaszka o surrealistycznym kształcie. Tylko trochę jeszcze zabiegów z farbką, klejem i gąbką i głowa ubrana. Co dalej?
 Uszyłam skrzydła w kształcie peleryny. 
- Brakuje tylko takiego wielkiego kołnierza powiedział Mariusz. 
Resztki materiału plus drut i maszyna do szycia i po południu już miałam wielki kołnierz na drucianym stelażu, stanowiący tło dla dramatycznej w wyrazie maski. 


Okazało się, że Kaja jest uzdolnioną charakteryzatorką, która doskonale podkreśliła makijażem charakter postaci.
Dla mnie największą trudnością podczas widowiska było wyjście w odpowiedniej minucie, a może nawet sekundzie, gdyż stałam za płachtą-kurtyną i nie miałam pojęcia co dzieje się na scenie. A jednak udało się wszystko i uważam ze ten piękny spektakl wart był tak wielkiej pracy i poświęceń. 



Krytyka wynika z niedokładnej obserwacji spektaklu, ponieważ zawiodły telebimy a dobrze widzieć mogli tylko nieliczni. Stąd tylu niezadowolonych i niedoinformowanych.  Wielka szkoda! Mariusz Tarnożek zrobił niesamowicie dobrą robotę, a cała gromada młodzieży i starszych mieszkańców miasta włożyła całe swoje serce i umiejętności w tą inscenizację. I to się liczy. Liczy się też niekończąca się dyskusja na temat rekonstrukcji.
 Najserdeczniejsze gratulacje składam Mariuszowi Tarnożkowi,  który został uhonorowany medalem wręczonym mu przez burmistrza Mławy.

Następnego dnia w Uniszkach na największej rekonstrukcji militarnej w Europie miało się dużo wydarzyć, aby zadowolić oczy, Prezydenta RP.  Mundurowi rekonstruktorzy poprzyjeżdżali z całej Polski  a nawet z Białorusi. Paweł Rożdżestwieński przygotowujący scenariusz bitwy mławskiej rzeczywiście stanął na wysokości zadania.
 Ludność cywilna stanowiąca tło wszelkich wojen została poinstruowana co ma robić. Pieczę nad nami sprawował Mariusz Tarnożek, również przebrany za cywila przebywającego we wsi specjalnie zbudowanej na potrzeby spektaklu.
Wozy konne, krowę, kozy wszystko wypożyczono dla lepszego realizmu rekonstrukcji.
 Gdy zobaczyłam paniczny strach chłopca, któremu wręczono powróz z kozą i zdenerwowanie jej mlecznej matki, bez namysłu rzuciłam się z propozycją. Tyle lat miałam swoje kozy i tyle z nimi miałam historii opisywanych na poprzednim blogu, jak mogłabym dopuścić, aby ktoś nieumiejętnie się z nimi obchodził. Zabrałam obie kozy i prowadząc je razem znalazłam u kogoś małą kankę do której pod publiczkę doiłam mleko i dawałam dzieciakom do spróbowania. Wszystko układało się pomyślnie. Nagle doszło do nas pocztą pantoflową, że Prezydent zmierza już do nas i trzeba przygotować się do akcji. 
Mieliśmy, (ci  ze zwierzątkami ) jako pierwsi zejść z pola bitwy zabierając najmłodsze dzieciaki na wozach. Nie wiem co się stało, ale niesamowicie zestresowana koza-matka nagle tak bryknęła, że resztka mleka z kanki chlusnęła mi na dłoń w której kurczowo ściskałam powrozy z kózkami.  Linka kozy-matki już wcześniej była naderwana. Tłuste mleko stało się smarem i gdy koza pociągnęła, linka zaczęła mi się wyślizgiwać. Zapierałam się piętami o trawiasty ugór, ale koza wygrała przeciąganie liny, przemknęła się między wozami i poooszła!
 Mariusz natychmiast to zauważył, gdyż w gotowości oczekiwał poleceń przez krótkofalówkę. Natychmiast rzucił się za kozą, odgradzając ją swoim ciałem od pól minowych. Stałam z drugą kózką trzymając ją już za obróżkę i nie mogłam nic zrobić, błagałam młodzież z wozów aby pomogli w obławie Mariuszowi, ale nikt nie reagował.
Rzucona krótkofalówka przemawiała coraz bardziej nerwowo, bo Prezydent był w trakcie przemówienia i zbliżała się godzina „zero” i wtedy zobaczyliśmy  Mariusza powracającego z kozą, który po dwukilometrowym biegu po polach dopadł Mecię. 
Gdy zeszłam ze sceny i ukryłam się w namiocie rozpłakałam się jak dziecko odreagowując tygodniowe napięcie, nerwy przed występem, przygody z kozą i wszystkie wybuchy na polu bitewnym. Przez łzy oglądałam zmagania wojsk i niesamowite walki w powietrzu które były nie lada wyczynem przygotowanym dla specjalnego gościa. 









Z drugiej strony ta wyjątkowa rekonstrukcja przyciągnęła do Mławy całe grono bliskich mi ludzi.
Stokrotka to autorka czytanego przeze mnie bloga, opisującego w bardzo ciekawy sposób poznane przez nią miejsca. Jest ich niemało i wciąż dowiaduję się rzeczy których sama bym nie odkryła.
Spotkanie ze Stokrotką i Szczerbatym (Jej wnukiem) to największa przyjemność ostatnich dni.
Wartościowych ludzi wydaje się być coraz mniej. Należy o nich dbać i ich pielęgnować. Stokrotka i Szczerbaty są u mnie na liście ściśle chronionych postaci!!!!! 
 Wizyta w Mławie oczami widza i gościa została opisana w trzech częściach przez Stokrotkę w tym miejscu
I część     http://prawiewszystkiemojepodroze.blog.onet.pl/2013/09/01/dwa-sznureczki-i-koza-na-polu-bitwy/

II część  http://prawiewszystkiemojepodroze.blog.onet.pl/2013/09/03/dwa-sznureczki-i-koza-na-polu-bitwy-ciag-dalszy/

III część .http://prawiewszystkiemojepodroze.blog.onet.pl/2013/09/05/stasio-i-jego-starszy-brat/comment-page-1/#comment-10606



niedziela, 1 września 2013

ROMANTYCZNA.....

Zanim napiszę kolejne sprawozdania o pracy, wrażeniach i przygodach związanych z róznymi etapami Rekonstrukcji, rozluźnię nieco atmosferę i pokażę obiecywany wcześniej portret. 
Portret zamówiony na rocznicę ślubu. Wytyczna męża brzmiała: bardzo lubi styl SECESJI 
 Dla tych którzy tu zajrzą a mieszkają w Mławie mam nadzieję, że twarz portretowanej nie będzie obca. Malowałam ją z wielką przyjemnością i sympatią i chyba jestem dumna z wyniku.

Obraz malowany jest farbami olejnymi. Umieszczony za zgodą zamawiającego. 
Wielu lat w szczęściu, życzę tej parze!!!!!!!!!!!!!!!!!

KOLEJNA WAŻNA DLA MNIE INSCENIZACJA

http://mlawainfo.pl/18812/zobacz-film-z-nalotu-bombowego-na-mlawe-2013-r/


http://kuriermlawski.pl/169727,Nalot-bombowy-na-Mlawe-tlumy-na-widowisku-Zobacz-fotorelacje.html#axzz2dabMw76G

to fragmenty widowiska o wielkiej sile i energii pokazującej ponadczasową walkę Dobra ze Złem. W rolę śmierci o kolorze czerwieni wcieliłam się ja.
Ludzie rozumiejący wymowę symboli, słuchający przepięknych wierszy recytowanych w tle i rozumiejący to, co znakomicie wyśpiewali chłopcy z NPWM, odczytywali treść  i zachwycali się widowiskiem.
Ci, którym zabrakło intelektu, obycia teatralnego lub nastawili się negatywnie z zasady, krytykują plują i wybrzydzają nie zdając sobie sprawy, że świadczy to nie o ich guście a o ich prostactwie i niedouczeniu.
Nie można mieć im tego za złe, to są przecież progi nie do przejścia. 
A gdy ktoś nazywa siebie nauczycielem kultury nie oznacza że jest KULTURALNY. 
Każdy może swoje zdanie wyrazić jak chce - żyjemy w państwie demokratycznym. 

Tyle osób z mojej rodziny walczyło i straciło życie i zdrowie podczas Pierwszej, Drugiej Wojny Światowej i Powstań, że potrafię wyjaśnić o co walczyli. Walczyli o Prawdę, o Ojczyznę i o Wolność. 
Takie obrzucanie się kłamliwymi oszczerstwami przy okazji ważnych zdarzeń było możliwe tylko na targu czy bazarze. Teraz wszystko stało się bazarem i poziom jest tych artykułów stamtąd. 
Wzorem moich dziadków nie chcę Polski o poziomie kultury z bazaru i swoją postawą potrafię udowodnić że można inaczej, KULTURALNIE zachowywać się i wymagać tego od innych.
Może jest to utopia, ale warto o nią powalczyć pracując uczciwie i rzetelnie.
 A czcić pamięć można różnie, byle szczerze, nie ma na to monopolu, choć nie jest to płaszczyzna dla "LANSU".    

Dwa słowa wyjaśnienia co mnie wzburzyło. Przeczytałam kilka komentarzy i parę słów, jak to wszystko było lepsze poprzednio a teraz najgorsze. Pamiętam co prawda krytykę właśnie z poprzednich lat,  świadczącą  o zakłamaniu teraz piszących, a tego nie znoszę.

poniedziałek, 26 sierpnia 2013

REKONSTRUKCJE MŁAWSKIE !!!!


<iframe width="630" height="354" src="http://www.tvmlawa.pl/embed/L21lZGlhL3phcHJvc3plbmllX2JpdHdhXzIwMTMubXA0" frameborder="0" allowfullscreen="true" scrolling="no"></iframe>


Zapraszam wszystkich zajrzyjcie do Mławy w piątek i sobotę!  To niezwykłe wydarzenia warte aby w nich uczestniczyć. Zawsze przybywają tutaj tłumy. Jest co oglądać.

30 sierpnia 2013 r. (piątek)
Centrum Miasta Mława
od 10.00 - Piknik militarny
od godz. 18.00
- Teatralne widowisko uliczne – Nalot Bombowy na Mławę
 „Pamiętaj! Nim pozostanie po Nas tylko milczenie…”
- Zapalenie symbolicznych zniczy w parku miejskim oraz w miejscach pamięci ofiar II wojny światowej w Mławie
- Koncert  na Estradzie w Parku Miejskim  - Zespół Cantare, Mławska Orkiestra Dęta w programie patriotycznym

31 sierpnia 2013 r. (sobota)
Pomnik Piechura, Uniszki Zawadzkie
godz. 15.00 - Oficjalne uroczystości 74. rocznicy wybuchu 
II Wojny Światowej oraz Bitwy pod Mławą z udziałem Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego
Przyjęcie meldunku
Apel Pamięci
Modlitwa za zmarłych
Salwa Honorowa
Złożenie wieńców pod Mauzoleum Żołnierzy Września
Zapalenie 864 zniczy pod Pomnikiem Piechura upamiętniających ofiary Bitwy pod Mławą
Pole Bitwy pod Mławą, Uniszki Zawadzkie
od godz. 10.00 – pokazy sprzętu wojskowego
godz. 16.00 – przemówienia okolicznościowe Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego oraz Burmistrza Miasta Mława Sławomira Kowalewskiego
WIDOWISKO HISTORYCZNE - REKONSTRUKCJA BITWY POD MŁAWĄ


Jeśli u mnie nie będzie się otwierać wstawiony link na początku, proszę kliknijcie na blog Tworzymy aby żyć, żyjemy, aby tworzyć - Los Alpaqueros, moich sąsiadów zza miedzy. Znajdują się po prawej stronie na liście czytanych blogów.
U nich pięknie pokazane i filmik i plan uroczystości. Ja kompletnie wysiadam z techniką która przy okazji mławskich rekonstrukcji zawsze wygrywa nie dając mi możliwości pokazania spektakli w których biorę czynny udział.
Zaczęły się już próby. Przepraszam wszystkich, że całkiem ucichłam, ale intensywnie uczestniczę w przygotowaniach. 
W MDK-u rozpoczął się remont generalny, przenosimy wszystko w kilka miejsc, więc działania są typowe dla przeprowadzki.
Na wsi Staś spędza ostatnie dni przed przedszkolem.
Obrodziły wokół owoce, które jako znany łakomczuch będę wyjadać dopiero zimą.
Obmyślam strój dla granej przeze mnie postaci. 
Czekam na Was w Mławie!!!!! ZAPRASZAM!

piątek, 16 sierpnia 2013

JAK TO U MALARZA W PRACOWNI

Nie mam czasu, ale nosi mnie i wciąż coś zmieniam, poprawiam podmalowuję i szkicuję.
Maki zmieniłam już po raz szósty i nawet nie wiem jak początkowo wyglądały.

Potem praca nad łąką żeby wreszcie na całej zaświeciło słońce, bo wciąż było go za mało. Nie wiem czy to wystarczy, bo już nic nie widzę, ale chyba jest trochę lepiej. Problem chyba jest w niebie, ale nie wiem. (a na chmurce przysiadła mucha jak robiłam zdjęcie, dopiero teraz to zobaczyłam!)

A potem wzięłam się za skrzypka, który od jakiegoś czasu chodził mi po głowie... kiedyś widziałam podobne zdjęcie i pomyślałam że to jest genialny pomysł.
Fakt, że trudny w swoim skrócie, wyrazie i podtekście.
To jest szkic, pierwsze dotknięcie do płótna.
Ale niedługo jeszcze Was zaskoczę innym obrazkiem.

piątek, 9 sierpnia 2013

UDANY WYJAZD

Ostatnio moje kontakty z komputerem są podobne do czkawki. Raz mi się uda przeczytać coś, raz napisać, ale wszystko jest z przerwami i nie za bardzo regularnie.
Dzisiaj chcę opowiedzieć, jak łatwo coś zrobić, gdy człowiek działa a nie marudzi.
Janusz Dembski znany jest w Mławie z tysiąca płaszczyzn zainteresowań, ale gdy bierze się do organizacji, potrafi doskonale wszystko doprowadzić do finału, pamięta o wielu drobnych ale znaczących szczegółach. Gordyjko, to jego zdjęcia widziałaś w parku.
 Janusz w maju rzucił hasło, potem znalazł firmę która zrobiła projekt i dostała na to środki i wtedy można było już omawiać szczegóły i wszystko ruszyło.

O godzinie ósmej zatroskani rodzice gromadki dzieci (miało być ich piętnaścioro w wieku od 8 do 14 lat), wydzwaniali do mnie z obawą, bo za oknem lało równo, a burza mruczała grożąc katastrofą. Jednak zdecydowałam, że takie groźby są pewnie przejściowe i poproszę ratowskiego  księdza  o gościnę w pustym klasztorze, aby dzieci malowały patrząc przez okna na wyższych piętrach. Gdy dotarliśmy na miejsce chmury się rozsunęły i natychmiast mogliśmy rozkładać sztalugi. To był piękny nie za upalny dzień. 
Dzieci malują coraz lepiej. Kilkoro było po raz pierwszy na plenerze. Te które już wcześniej malowały nabierają pewności siebie - to teraz takie modne powiedzenie, ale w tym wypadku oddaje właściwie rzeczywistość.
Wraz z nami malowała 12 letnia Marysia, dziewczynka będąca u babci na wakacjach. Mieszka w Warszawie i  chodzi tam na plastykę do Domu Kultury. 
Pięknie namalowała!!!!Pięknie, bardzo zdolna dziewczynka.
Cudownie, że nie trzeba było ani na sekundę nigdzie się chować, bo pogodę mieliśmy wprost wymarzoną, nawet wiał lekki zefirek.


W turkusowych spodniach młodzieniec-przewodnik
 Namalowane prace pokaże osobno w następnym poście wraz z większą ilością zdjęć, które przegram od fotografujących, bo ja zajęta dziećmi, całej części malarskiej nie mam.
Potem otrzymaliśmy na plebanii bardzo smaczny obiad i poszliśmy na piękny spacer nad malowniczą Wkrę, która tam, wśród pól leniwie płynie otoczona kwitnącymi o tej porze " trującymi kasztanami" o cudnym, miodowym zapachu. A ja dostałam od dzieci najpiękniejszy wianek.
Po powrocie czekał na nas kilkunastoletni młodzieniec który oprowadził nas po całym Zespole budynków kościelno-klasztornych. Wielokrotnie wspominał, że wiadomości te posiada od dziadków. Wykazywał się doskonałą znajomością historii tego miejsca i przytaczał bardzo ciekawe dane. Kościół jest wykończony w pięknym barokowym stylu a cały klasztor najpierw Bernardynów a potem sióstr Misjonarek ukrywa wiele ciekawostek. Teraz jednak nikt nie mieszka w budynku klasztornym. Młodzieniec- pasjonat pokazywał wszystko, co było godnego pokazania a przyznać muszę, że zobaczyliśmy dużo niezwykłych przedmiotów sakralnych i architektonicznych. To nie był stracony czas, a dzieci zafascynowane słuchały z podziwem i zainteresowaniem.

 Zostaliśmy na mszy ale potem ksiądz zachwycony grzecznością naszej gromadki zaprosił na pokaz i próby jazdy na koniku. Konik cudny, o imieniu Hiszpan, stworzony do obsługi dzieci, posłusznie wykonywał wszystkie polecenia a dzieciaki miały okazję spróbować jazdy na trzymanym na linie koniku.


 Po podwieczorku i rozdaniu dzieciom przydatnego zestawu trzeba było pożegnać gościnnego księdza rektora, malownicze okolice, młodego, mądrego przewodnika, koniki, psy i wszystko co dzieci zapamiętają z dzisiejszej wyprawy.
 Wróciłam do domu nie wierząc, że tak bogaty plan ustalany przez nas wcześniej udało się zrealizować w 100 procentach. 
A jakie to znakomite uczucie!!!!Dziękuję całemu zespołowi który brał w tym udział i przemiłej pani Magdzie troszczącej się o całą logistykę i zaplecze naszego pomysłu.

Dziękuję również pani dziennikarce
 Radia Dla Ciebie,
która przygotowała na nasz temat audycję.

poniedziałek, 5 sierpnia 2013

DRUGI WERNISAŻ

Jak wynika z tytułu, był to drugi wernisaż . Pierwszy odbył się w sobotę i był jednodniową prezentacją malarzy, oraz ich prac (nie wszystkich ).
 Na drugi wernisaż zjawili się: czworo malarzy z dwunastu  oraz kilkoro dzieci-twórców, bo reszta dzieci była poza Mławą. Dokładnie rzecz ujmując to ja wraz z żoną Jacka Stryjewskiego powiesiłam wystawę w całości i z powodu nieobecności komisarza wystawy również w dniu wernisażu - przypadł mi w udziale zaszczyt otwarcia jej. Dziękuję, mnie było miło, ale reszcie w najbliższym czasie nie będzie bo pokpili sprawę i nie zostawię tego tak bez echa. 
Jak mówić o kulturze mławian kiedy sami twórcy kultury mają ją w nosie.
Chyba się wycofam z tego grona i przeniosę się do innego. To niemiłe uczucie robienie sobie wernisażu i innych imprez. Stracony czas wykorzystam w lepszy sposób. 
Nie chodzi tu zupełnie o urażoną ambicję, bo przecież fajne obrazy mogę zabrać i pokazywać wszędzie , gdzie chcę, ale o to, że chodzę na inne wystawy organizowane malarzom, hafciarkom i wieczory poezji. Uważam  ze wzajemnie powinniśmy szanując nasze działania i wysiłek obserwować co tworzymy. Bo po co innego ten Związek Twórców? Cóż, trzeba umieć wyciągać wnioski i iść do przodu, widocznie ten etap mam już za sobą. Maluję, będę miała więcej na to czasu.
http://kuriermlawski.pl/47295-0,Poplenerowa-wystawa-Kolorowa-Mlawa-drugi-wernisaz,1166627.html?
Na pierwszym wernisażu się nie załapałam, może dlatego, że nie otwierałam, ale nie widzę też innych malarzy. Dobrze, że wszyscy goście dokładnie zostali pokazani, bo po co pokazywać malarstwo?
http://kuriermlawski.pl/47100-0,Zobacz-zdjecia-z-wystawy-poplenerowej,1162513.html?

Własnej imprezy się nie krytykuje, a jednak......

czwartek, 1 sierpnia 2013

ZAPROSZENIE

Zapraszam jeszcze raz wszystkich na wernisaż, który odbędzie się jutro, czyli w PIĄTEK o godzinie 18 w Miejskim Domu Kultury,  Stary Rynek 13, na I piętrze.
Jest to wystawa poplenerowa organizowana przez Związek Twórców Ziemi Zawkrzeńskiej z udziałem gości z różnych stron Polski. 
Ogółem brało udział 12 osób dorosłych i 12 dzieci w wieku 8-16 lat.
Z powodu urlopów i wakacji pewnie nie będzie tłumów, przynajmniej moi podopieczni w większości są gdzieś na koloniach, obozach i pod gruszą. 
Jednak wysiłek malarzy wart jest obejrzenia.

Nie odzywam się nigdzie i nic nie piszę, ale przyznam, że zmęczenie daje znać i usypiam natychmiast kładąc Stasia o godz 20,30, budzę się na mycie, spojrzenie w pocztę i dalej nic nie mogę zajrzeć, bo oczy same przymykają się, pomimo mojej z nimi walki. Oczy to oczy, ale rozum wcale nie działa i musi odespać swoje. Od czasu do czasu ktoś przejeżdżając zawita, od czasu do czasu trzeba przerobić jakieś owoce na przetwory, od czasu do czasu trzeba coś wykonać z powierzonych prac w Domu Kultury, a w międzyczasie maluję, maluję. Dom lekko zaniedbany, ale i mnie i ja sobie to spokojnie wybaczam.
Poprawię się chyba dopiero we wrześniu. Teraz szykuję jeszcze wyjazd dzieci na plener do Ratowa około 30 km od Mławy Jest tam piękny, pusty już klasztor, kościół i zabytkowe czworaki. Wokół piękna okolica. 
Mam już komplet chętnych  i cieszę się że powstaną nowe prace.

środa, 24 lipca 2013

TRZY BIAŁE PŁÓTNA

 MŁAWSKIE PODWÓRKO
Wykonałam lekki falstart. Nie dotrzymam do soboty. Pokazuję co namalowałam, chociaż ostatni widok fontanny parkowej jest jeszcze w szkicu. W sobotę wernisaż, opowiem jakimś foto-reportażem. 
 Obraz z bramą i podwórkiem to widoczne już ślady po drobnych remontach, ale wciąż z klimatem meliny i pranych gaci.
KAMIENICA ZDZIARSKICH 
Kamienica Zdziarskich ma swoją niezwykłą historię, jest ogromna, zbudowana z dwóch skrzydeł łączących się pod kątem prostym. Namalowałam tylko jeden bok, pomimo, że drugi jest zupełnie inny i równie ciekawy. W chwili obecnej jest opuszczona i powoli zżera ją ząb czasu. Jest zabita deskami, choć posiada właścicieli. Wiele mieszkańców pamięta jeszcze właścicieli którzy wynajmowali większość z 60 pokoi. Teraz odpadający tynk i resztki sztukaterii ranią duszę oglądających.
Fontanna w mławskim parku, też ma swoją historię, gdyż jest teraz widoczna tylko cząstka z rzeźb postawionych na początku (ja już ich nie widziałam w komplecie). Całość nawiązywała do legendy o Muławie i wokół misy baraszkowały leśne stworki różnego typu. Niestety złomiarze byli wyjątkowo głodni i wycięli część ozdobnych chochlików, co bardzo zmieniło charakter fontanny. 
Wszystkie trzy białe płótna zamalowałam obrazami utrwalającymi biegnący tak brutalnie szybko czas. Mają wymiar według zasad tego pleneru 50 x 60 cm i wykonane są farbami olejnymi.

3 sierpnia nadprogramowo drugi raz robimy wernisaż przenosząc wystawę z galerii prywatnej do naszego MDK-u. Ja od razu zapraszam wszystkich żeby zawitali do nas na kawę, ciastko i spotkanie do MDK w Mławie.  


10 kwietnia przyszłego roku mam zaklepaną wystawę. Razem z moją siostrą Wandą w Wilnie mamy do dyspozycji piękną, wielką salę ekspozycyjną. 
"Samo przez się rozumie się", że trzeba malować, bo ścian dużo i zapełnić je trzeba, więc pracuję..  

Jest jeszcze jeden powód do radości, bo zamówiony portret - niespodzianka prezentowa, będzie niezwykły i powinien się podobać.    

Zamiast publikować swoje obrazy , powinnam tutaj opisać rekonstrukcję widowiska  upamiętniającego  Wołyń 1943 roku. Widowisko odbyło się  w miejscowości Radymno  za Przemyślem. Muszę jednak psychicznie dojść do siebie i przekopiować kilka zdjęć od Danusi G. 
Wstrząsające przeżycia.    

Dobrze, że "dostałam" na dwa tygodnie Stasia, bo gadający trzylatek , to najlepsze lekarstwo na wszystkie smutki i mam z kim lepić jagodowe pierogi.                                                                                          

wtorek, 23 lipca 2013

WIECZÓR Z......



Zanim opiszę wiele zdarzeń w których brałam czynny udział, wklejam moją refleksję po wzruszającym wieczorze poezji rosyjskiej, połączonym z koncertem zespołu Projekt Wołodia. Zespół ten śpiewa repertuar Włodzimierza Wysockiego. Te teksty, doskonale przygotowane przez wrocławski zespół wciąż słyszę wraz z ich mistrzowskim podkładem muzycznym .......były bisy..

Wbrew temu co dalej napisałam, było nadspodziewanie dużo osób i widownia fantastycznie dopisała. 
Niesamowite  zaskoczenie!
Czytaliśmy po trzy, cztery wybrane wiersze: A.Achmatowej, J.Brodskiego i  B. Okudżawy. Nasze czytanie ozdabiała śpiewem wybitnie uzdolniona, młodziutka mławianka Małgosia Skrzyniarz (doskonale daje sobie radę z piosenkami Anny German)
A ja nie mając zielonego pojęcia jak się pisze wiersz ani biały ani inny napisałam tekst w kolumnie, czyli kolumnowy,  ujawniający moje refleksje. 


WIECZÓR POEZJI
Wieczór poezji słońce bije w twarz
A w pustych ławkach osób ze trzy
Poukładane misternie słowa
Nie wabią tłumów ani mas

Choć ujrzeć tu możesz swego życia ślad
 jak w szklance rozbitej sklejonej byle jak
Wciąż jest to samo a wszystko nie tak
Młodość i miłość lecz kto on a kto ja?

Czy tamta kobieta o kuli to ta…
Odeszłam myślami i skończył się wiersz
Tak dawno rytm życia pogubił swój krok
I trzeba iść dalej w zawieję i w mrok….

A jednak wciąż głowę podnosisz i wzrok
Bo oczy wciąż patrzą przed siebie i w bok
Nie widzą co męczy nasz umysł przed snem
Tych guzów bolesnych tak dręczących dniem

Ich ostrość widzenia ma plusy wpisane 
Pieczątką lekarza na stałe wskazane
Więc stosuj receptę na wszystkie urazy
I czytaj poezję nawet po dwa razy.

poniedziałek, 15 lipca 2013

I GROCH I KAPUSTA

 Warszawa ma swoją Syrenkę, Kraków Smoka a Mława legendarną panienkę o imieniu Muława. W niedzielę Pan Józef wymyślił znakomity happening. Przygotował 10 sztuk figur Muław, przyczepił je do parkanu i ogłoszono malowanie tych obrysów. Na zdjęciu widzimy jeden z zespołów, bo malowanie odbywało się rodzinnie i zespołowo. W ciągu pierwszych pięciu minut wszystkie figury miały swoje zespoły malarskie. Nagrodą jest pokazywanie naszych panienek najpierw w parku a potem w różnych miejscach Mławy oraz w niektórych instytucjach. Ludzie byli zachwyceni. Nie nadążałam wyciskać farb i donosić zespołom, bo czasami brakowało.Tak wyglądały figury a na zdjęciu Klaudia z koleżankami - asystentkami. Klaudia namalowała piękną łowicką Muławę. Brawo!


Bardzo lubię lato, bo przejeżdżający urlopowicze czasami skręcają na herbatę a niektóre wizyty utrwalają się w pamięci bardziej od innych.

We wtorek, w Domu Kultury otwarcie przygotowanej przeze mnie wystawy pana Macieja Jabłońskiego z Łodzi.

Usiłowałam wkleić tutaj jeden z moich radiowych felietonów w formacie mp3, ale w żaden sposób mi to nie wychodzi. Kilka słów do mikrofonu powiedziane w parku jak i zmagania z plikiem nasunęły mi pomysł napisania tekstu kabaretowego. Nikt mi nie wmówi, że mam radiowy głos, na tyle samokrytycyzmu jeszcze posiadam. No więc napisałam.

DO SŁUCHU

Podniosłam swoją ocenę w moich oczach a właściwie  w uszach. Jestem bardzo sprytna. 
W pracy mój głos uplasował się na czwartej pozycji, więc każdy się zastanawia  dlaczego dzisiaj prowadzę imprezę nie mając gardłowego „rr”, ani zaśpiewnego akcentu? 
Przyczyna jest prosta: jeden głos wyjechał, drugi głos ma urlop a trzeci akurat jest obrażony. 
Ćwiczę od dawna różne zdania, żeby nadać modulacji , aktorskich umiejętności budowania głosem wspaniałej roli. 
No więc mówię na przykład: „ -Drogi Andrzeju, nalej mi zupę!”  podkreślając scenicznie ą, ę i j. 
Albo „ Dzisiaj w Mławie 25 stopni w cieniu, nadchodzi łagodny wyż  można brać wolne .”
 Albo  „ Pani Marysiu, proszę kupić płyn do szyb”. 
Zauważyłam, że mój głos brzmi lepiej gdy mówię do większej ilości osób  bo najlepiej mi wychodziło to:
„ Pociąg do Łodzi staje przy peronie pierwszym i tak stoi dziesięć minut” i wtedy zrozumiałam!! Mój głos nadaje się najbardziej do seks-telefonu. 
Wiedza to jedno, ale jak to sprawdzić? Sama do siebie nie mogę dzwonić. Co prawda wzięłam telefon wnuka i zadzwoniłam, ale nie mogłam się uporać z tym, aby z jednego pokoju dzwonić a w drugim odpowiadać.
 Przez te biegi od jednego telefonu do drugiego, przeszedł mi cały sex w głosie. Co prawda sapałam okropnie i głos mi się rwał, ale już nie wiedziałam czy to ja dzwonię, czy akurat odbieram. 
Wnuk wrócił się po telefon spojrzał, że aparat w użyciu, ale nie miał pojęcia czyj to numer się wyświetlił, tak więc się nie dowie czyj to głos jest taki seksowny, szkoda, pewnie bym mu zaimponowała.
 No  i tak zostałam z nieodkrytym talentem.
 O jej!  !!  zapomniałam  swój numer telefonu!! Bym was poprosiła żebyście zadzwonili - tak na próbę, żebym wiedziała, że we mnie wierzycie! 


sobota, 13 lipca 2013

czwartek, 11 lipca 2013

OBRAZY PRZESŁANIAJĄ HORYZONT



Zanim opowiem co robiłam zaproszę wszystkich na tegoroczną rekonstrukcję Nalotu Bombowego na Mławę, który odbędzie się w dniu 30 sierpnia na Rynku mławskim o godzinie 17. 
Następnego dnia, w sobotę, na polach w Uniszkach Zawadzkich odbędzie się największa w Polsce rekonstrukcja bitwy o godzinie 15. Zapraszam!

 21 lipca o godzinie 17 w parku miejskim odbędzie się Wieczór poezji rosyjskiej w którym mam zamiar brać udział, chyba żeby........

W dniu 27 albo 28( nie pamiętam!!!)lipca wieczorem odbędzie się wernisaż poplenerowy z udziałem twórców malarzy z Mławy i gości.

 W poniedziałek powiesiłam prace malarskie pana Macieja  Jabłońskiego z Łodzi w MDKu po to, aby w poniedziałek 15 lipca mógł odbyć się wernisaż.

Cudowna pogoda sprawiła, że nie odrywam się od malowania. Obrazy schną w miarę szybko i można pracować dalej. Tym sposobem dopadłam "Lato na  łące" i go skończyłam. Obraz jest słoneczny i kolorowy. 
Zrobiłam kilka poprawek na pierwszych malutkich obrazkach. Przemalowałam ostatnie z brzóz, które zostały u mnie. Doprowadzam je do wersji tej najładniejszej. Jednak brzóz jeszcze nie pokażę, potrzebuję godziny aby je skończyć. Popracowałam nad Góraleczką, która jest na wstępie.  Teraz już tylko przede mną zamówiony portret i widoki Mławy. Na szczęście mam pomysł na kolejny mławski obrazek.

poniedziałek, 1 lipca 2013

HISTORIA JEDNEGO OBRAZU...


To skończony ostatni olejny Żyd, który dostał piękną, złotą ramę. Wcześniej jednak przechodził wersje. Jedną z nich była wersja nazwana przeze mnie żartobliwie "holenderską" i ta wersja jest poniżej. Trwała tylko pół godziny. Chwilę po jej namalowaniu. A. stwierdził, że nie ma w niej mojej duszy, więc natychmiast wróciłam do wcześniejszego  szkicu, który był pod spodem. 
Teraz jednak mam wielką ochotę zrobić jeszcze jednego różniącego się troszkę od tego, ale właśnie w stylu lekko "holenderskim".  Jedynie schnięcie olejnych obrazów z jednej strony utrudnia bo trzeba czekać kilka dni jak zimno, ale z drugiej strony pozwala napatrzeć się i podejść twórczo po raz kolejny.  


Uwielbiam malować wymyślone typy Żydów, więc  narysowałam dzisiaj jednego z walutą.


Na dzisiaj koniec prezentacji, reszta czeka w kolejce.